SÜRDÜRELEBİLİR  DAĞCILIK

3 Ocak 2012 gecesi,  İstanbul Zirve Dağcılık etkinliği olarak “Sürdürülebilir Dağcılık” adı altında  bir sunum ve konuşma yaptım. Böyle bir konuyu seçmek zorunda kaldım, çünkü  insanlar dağcılığa başlıyorlar ve çok çabuk bir şekilde sürdüremez hale  geliyorlar. Kanımca Bu durum yurdumuzda yapılan dağcılık bağlamında şu andaki en  büyük sorunumuzu oluşturuyor.

Salondaki altmış  kadar dinleyicinin büyük bir çoğunluğu okul yaşlarını çoktan geçmiş, iş güç  sahibi, dağcılığa yeni başlamış ve tam da kısa süre sonra, yani bir iki yıl  içinde, dağcılığı sürdüremeyecek hale gelecek olan kişilerden oluşuyordu.  Çoğunluğu gözlerinde hevesle bakıyorlardı, bir yıla kadar o heves nasıl olsa  sönecekti.

Yurdumuzda dağcılık  malzeme, kaynak, teknik eğitim, arama kurtarma konularında çok çok ileri  giderken, en temel açıdan, son yirmi yılda ciddi bir gerileme içine girdi.  Türkiye’de yapılan dağcılık, spor tırmanışçıları ve sayıları 30′u geçmeyen üst  düzey duvar tırmanabilen insanları ayrı tutarsak, sporun kendi ideolojisi  açısından tam bir çıkmaza girdi. Hem bu çıkmazın ne olduğunu daha iyi  tanımlayabilmek için hem de neler yapılabileceğini önerebilmek için en temel  tanımlara geri dönmemiz gerekiyor. Öncelikle kendimizden başlayıp, ilgi odağımız  olan dağcılıkla ilişkimizi tanımlamamız gerekiyor.

On yıl kadar önce  dağcıları üç guruba ayırmıştım; bunlara da “Standart, Klasik ve Ekstrem”  dağcılar gibi adlar vermiştim. Aynı tanımlara yeniden dönüp, şu soruyu  soruyorum. Buna vereceğiniz cevap çok çok önemli;

Dağcılığa  yaşantınızdan ne kadar kaynak ayıracaksınız? Onu hayatınızın önem sıralamasında  nereye koyacaksınız?

a) dağcılık sizin için güzel bir hobi  olarak yaşantınızdaki en önemli üç-beş konunun içine girmeden sürdürebilecek bir  uğraş mı? Evet diyorsanız size vereceğim isim “Standart Dağcı”. Adı önemsemeyin,  soruyu önemseyin.
b) Yok eğer, Dağcılık  hayatımın en önemli 3-5 konusu içinde, neredeyse eşit bir yerdedir diyorsanız,  kısacası, ailem, işim, dağcılığım diye hepsini bir arada sayıyorsanız, bir  önceki seçenekten çok farklı bir yerdesiniz. Size verdiğim isim “Klasik  Dağcıydı”
c) Hayır! Önce “Dağcılık”  diyorsanız. “Ben tırmanmak için yaşıyorum” diye haykırıyorsanız, siz “Ekstrem  Dağcısınız”

Sürdürelebilir  Dağcılık konusunda “Ekstrem Dağcılara” söyleyebileceğim fazla bir söz yok. Onlar  bu tartışmada taraf değiller.

İlk iki gurup  üyeleri ise dağcılığa yaşamlarında sonsuz ve hesapsız bir kaynak  ayıramayacakları için eşlerini, çocuklarını, geniş aile fertlerini, işlerini  düşünmek zorundalar ve dağcılık, bütün bu yapmak zorunda oldukları gaileler  içinde ancak belli bir zaman ve imkanı kullanabilecek.

Yurt dışındaki  dağcılık yapanları izlediğimiz zaman aşağıdakine benzer bir piramitle  karşılaşıyoruz;

her, 1 Ekstrem Dağcıya 100 Klasik  dağcı 10,000 Standart dağcı (*)

düşüyor. Bu  Standard dağcıların sayıları Fransa, İngiltere gibi ülkelerde milyonlarla  ölçülüyor. Onlar sayesinde dev dağcılık endüstrileri dönüyor ve ekstrem  dağcıların, en azından bazılarına, gereken maddi kaynaklar rahatlıkla  bulunabiliyor.

Yukarıdaki piramit  bizde ise, büyük ihtimalle şöyle bir şeye dönüşüyor;

her, 1 Ekstrem Dağcıya 1-2  Klasik dağcı düşüyor Standart dağcı yok! Olan da kendini öyle  tanımlamıyor 100 Dağcılık eğitimi alan,

düşüyor.

Çünkü bizdeki  yerleşik dağcılık kültürü tamamen Ektrem Dağcılar tarafından, onların yaşam  biçimlerine ve isteklerine göre şekillenmiş durumda ve dağcılığa başlayan herkes  de, dağcılığa sadece bu şekilde yaklaşıldığı inancına sahip oluyor. (Bu durumun sorumlusu ekstrem dağcılar değiller, esas sorumluluk,  dağcılık edebiyatını ısrarla okumayan ve kendi dağcılığını  yazmayanlarda)

Oysa ki, 30′lu  yaşlarda, yükselmesi gereken bir işi, bakması gereken bir bebeği, ilgilenmesi  gereken bir eşi olan bir insan, çok efendice bir şekilde ve hiç kıskanmadan,  hayatının en önemli gailesi tırmanmak olan bir yaşıtı kadar iyi  tırmanamayacağını kabul etmek durumundadır. Bir standart dağcının canı, bir  ekstrem dağcının gittiği, tırmandığı yerleri tabii ki çeker, çekmelidir, ama  aynı onun gibi olmaya çalışıp sonra da (tabii ki) beceremeyip dağcılığı  bırakması kadar saçma bir durum olamaz. Yurdumuzda sürekli ve artarak  tekrarlanan süreç de işte aynen böyle bir saçmalık.

Neden Dağa Gideriz  / Gitmeliyiz? Şimdi de bu temel soruyu herkesin sorması gerekiyor.

Ben kendi  cevaplarımı vereyim;

Öncelikle dağda olmaktan, ama herhangi bir  dağda olabilmekten çok mutlu oluyorum.
Dağda yürürken, basit bir yamacı tırmanırken, ciğerlerimden gelen nefes sesini duymaya  bayılıyorum.
Kayada güzel bir hamle yapınca  bütün kaslarımdan sanki sevinç çığlıkları duyuyorum.
Sırtımdaki çantayı yere yıkıp kampı kurmaya başladığım an  yaşamın en güzel anı oluyor.
Geçmişte gittiğim  dağların resimlerini o gezideki dostlarla paylaşmaktan keyif  alıyorum,
Yeni bir dağ gezisinin planlarını  aylar önce yapmaya başlayıp, onunla ilgili düşünmek çok hoşuma  gidiyor.
Her tamamlanmış dağ gezisi yaşam  koleksiyonuma önemli bir parça olarak katılıyor. Bu koleksiyonun sürekli  büyümesinden ciddi gurur duyuyorum.
İleri yaşlardaki insanları hareketsizlik, yarınlardan bir şeyler beklememek öldürüyor,  dağcılık bana her ikisinin de çaresini sunuyor.
Otuzlu yaşların ortasından itibaren yaşıtlarımla aramdaki  sportif fark artmaya başladı, ellisinden sonra bu makas gittikçe, onların  aleyhine açılıyor. Bunu da bana dağcılık sunuyor.
Neden dağlara gittiğimi  anlatacağım daha en az yirmi tane neden bulabilirim, ama can sıkmamak için  onları saymayacağım.

Bu duyguların en  azından bir bölümünü paylaşabilmesi için bir insanın 7000′lik zirvelere çıkması, kuzey duvarlarını koşarak  tırmanması şart değil. Sırtına çantasını vurup, güvenli bir şekilde 3000 metrelerin üzerine çıkabilecek kadar forma, malzemeye  ve deneyime sahip herkes bu keyifleri rahatlıkla yaşayabilir.

Son  yirmi yılda yurdumuz dağcılığında çok ilginç ve bence hiç beklenmedik bir  gelişme yaşandı ve DK Doğu ve Kuzey Duvarları, Aladağlar’da birkaç ismini  telaffuz edemediğimiz uzun duvar rotası dışında yurdumuzda hayali kurulan dağ ve  rota kalmadı…
Gerçekten…
Ağrı  Kış bile, zor olsa da, sanki standart bir performans olarak algılanıyor  şimdilerde. Hala gidilen, Hasan Dağı, Erciyes Şeytan, Alaca-Kaldı gibi  tırmanışların da tek özrü, hepsinin “Eğitim faaliyetleri” olmaları. Yoksa  kendisine saygısı olan bir dağcı tabii ki Avcı Beli rotasından Kaldı’ya çıkacak  falan değil (Tamamen sosyal sorumluluk durumu!!!)

Şu anda geçerli  olan dağcılık modasına göre, yeni başlayan birisi eğer yeterince genç ise  doğrudan spor tırmanışa girmek ve orada VIII’leri  yağlamadan da durmamak zorunda. Daha ileri yaşlarda başlayanlar ise, biraz  kayalarda çırpındıktan, Uludağ, Hasan ve Ağrı üçlemesini tamamladıktan sonra en  azından bir Kazbek ve Demavend yapmak, ardından da “7000′liklere nasıl gitmeli,  kimden sponsorluk koparmalı?” diye düşünmek durumunda.

Aşırı  basitleştirdiğimi biliyorum ama günümüzün ana dağcı kütlesi bana aynen böyle  görünüyor.

İşine, gücüne,  ailesine zaman ayırmak zorunda olan bir insanın bu yol haritasını sürdürmesi, bu  dağcılığı sürdürmesi mümkün değildir. Bu insanlardan bir bölümü de “aciz  dağcıların trekkingciye dönüşmeleri gerektiğine” dönük yaygın bir inanışa kanıp,  hafta sonları ormanlarda yürüyüş yaparak, bol yiyecekli kamplara giderek  yaşamlarını devam ettirmeye çalışıyorlar. Aslında adam gibi yapıldığında  trekking denen illetin ne kadar zor bir spor olabildiğini ve Türkiye’de bu  bağlamda “hiç” trekkingci olmadığını da bilmiyorlar. (Sırtına çantasını vurdu mu  1000 km basabilecek insanlardan söz ediyorum).

Standart ya da  Klasik dağcıların en büyük özelliği, dağlara görece az vakit ayıracakları için  yapacakları planların ve kuracakları hayallerin buna göre olması zorunluğudur.  Bu konu çok ama çok önemli!! Dağcılıkta az zamanı olmanın en önemli iki  ayağı;
a) gidilecek dağa ulaşmak için elinde  fazla zaman olmaması, yani yakın dağların değerlendirilmesi  gerektiği,
b) az zaman olduğu için yüksek  dağlar yerine daha alçak dağlara gidilmesi gerektiği – Tabii ki aklimatizasyon  sorunlarını çözebilmek için.

Türkçesi; dağcı olarak formda kalmak  istiyorsanız, evinize yakın ne varsa değerlendirin diyorum.

Eğer 2000  metrelerdeki dağlara saygı duyma konusunda sorun yaşıyorsanız, Eğer onları  7000′likler kadar heyecan verici bulamıyorsanız,
Hemen şunu söyleyeyim,  yurdumuzdaki en dandik dağda bile, an meselesi, geberip gidebilirsiniz.  Yurdumuzdaki de, dünyadaki de bütün dağlar tehlikelidir. Hep de böyle  kalacaklardır. Bu konuda içiniz rahat etsin. Onlara (hem de hepsine) hak  ettikleri saygıyı göstermek zorundasınız.

Bunları söylerken  ne Kazbek dağına, ne Demavend’e ne de 7000′liklere bir düşmanlığım olmadığının  bilinmesini isterim. Hepsi de süper dağlar. Sorun insanların kendilerine  yapılabilir ve sürdürülebilir hedefleri oluşturamamalarında o dağlarda  değil.

HEDEFLERİ OLUŞTURMAK Bir dağdan döndükten  sonra insanı bir sonraki tırmanışa götüren temel motivasyon aslında kafamızda  oluşturduğumuz hedeflerdir. Hedeflerimiz yoksa dağcılığımız da olmaz. Yıllar  önce yoğun bir şekilde İngiltere’de yapılan dağcılık etkinliklerini okurken  aklımın bir köşesi hep, ülkenin en yüksek noktasının sadece 1344 metre (Ben Nevis) olduğu gerçeğine takılıp duruyordu  ve 20 yaşındaki aklımla onlarla dalga geçmekten kendimi alamıyordum. Ancak  yapılan klasik tırmanışları okudukça, insanların heyecanlarını hissetmeye  başladıkça, işlerin hiç de öyle olmadığını fark ettim ve 1980 yılından  başlayarak kendi Ben Nevis’imize, Uludağ’a gidip gelmeye başladık.
Aradan 30 yıldan fazla geçtikten sonra, hiç çekinmeden şunu  söyleyebilirim, daha Uludağ’ın %15′ine ancak dokunmuşumdur. Her okuyan  itiraz edecek, biliyorum ama bunu bile söylemek zorundayım; sadece Uludağ’da,  hiç başka bir dağa gitmeden, bir insan, bütün bir dağcılık ömrünü yaşayabilir.  Dünyada bunu örnekleri var. İşin ilginci muhteşem işler de yapabilir.

3 Ocak gecesi çok  sevdiğim dostum, Emre Altoparlak daha önce dile getirmediğim bir kavram ortaya  atarak “Proje Yapmaktan” söz etti. Çok beğendim. Bu kavramı bundan böyle  sıklıkla kullanacağım. Evet, insan dağcılığına sürdürebilmek ve çok zevkli  kılabilmek için projeler yapabilir – yapmalıdır – yapmazsa olmaz.

Örneğin BÜDAK kulüp  üyeleri ile 1983′ten 1987′e Uludağ ile ilgili bir proje yapmış ve Bursa kent  içinden başlayarak, Uludağ oteller bölgesine ulaşan yürüyüş rotası çıkarmaya  çalışmıştık. 17 tane hafta sonu faaliyeti sonunda iki ayrı rota çıkarmıştık da.  İşte bu, tek hedefli ama uzun soluklu bir projeydi. Antalya Çamdağı’na Güney  sırtından çıkma hedefim de 1992′den 1999′a kadar sürmüştü. Her anını keyifle  hatırlıyorum ve ciddi gurur duyuyorum. Rotanın bir daha çıkılmamış olması da  ayrı bir konu

Biraz önce  internetten bakıp, Dünyanın tüm 8000′liklerine çıktığı kesin olan dağcılarının  sayısının 27 olduğunu gördüm. Peki, Aladağlar’ın tüm 3000′liklerini dünyada kaç  dağcı tamamladı dersiniz?
Benim tahminim “sıfır” olduğu yolunda.
İşte size henüz yapılmadan  duran bir hedef, bir proje. Uzun zamana yayılacak ve tamamlanması da epey kan,  ter ve göz yaşı gerektirecek ama bir dağcı hepsini tamamladığında oldukça farklı  bir iş çıkarmış olacak.
Ya tüm Torosların 3000′likleri,
Türkiye’nin tüm 3400 ve üstü zirveleri
Doğu Karadeniz Dağlarında  (Kaçkar, Verçenik, Altıparmaklar, Karçal Bölgesi) benzer formülasyonla  oluşturulacak projeler.
Türkiye’nin tüm volkanları,
Daha sayayım  mı? Aynı dağlarda hız üzerine projeler, mesela “Aladağlar’da Üç Günde 10  Zirve”.. Neden olmasın?

Batı Anadolu’da  yükselen, adları fazla bilinmeyen bir dolu önemli dağ var. En başta Dedegöl dağı  geliyor. Onun kadar güzel olmasa da, hemen yakınlarında Barla ve Davras dağları  2500′leri geçiyor. Denizli’nin dağları aynı şekilde. 2500 metre pek çok  kişiye az görünebilir ama ömrünü deniz seviyesinde, bir masada tüketen bir insan  için, hafta sonu gidildiğinde yeterince baş döndürücü olacaktır, ayrıca Ben  Nevis’in de neredeyse iki misli yüksekliğinde. Bu tür dağlara pek çok yerel  doğasever tırmanıyor ama yaptıkları işi ya pek önemsemiyorlar ya da paylaşmaya  üşeniyorlar. Buldukları ilginç rotaları ve diğer bilgileri onlardan pek  duyamıyoruz.
Bu dağlara yaptıkları çıkışları göğsünü gere gere ortaya  koyan çok ama çok az insan var. Bunlardan ikisi, Alper  Dalkılıç ve Cumhur Fevzi Baştuhan. En sıradan  dağların, tepelerin, kışın karda neye dönüştüklerini onların resimlerinden  keyifle izliyorum. İmkan bulursanız size de öneririm.

Akla gelen bir soru  da “Peki biz standart dağcı olursak hep öyle minik dağlarda, basit rotalarda mı  oynayacağız”
Cevap; hayır, tabii ki değil.  Ancak, çok uzun vadeli bir yaşam planında kendinizi yavaş yavaş  geliştireceksiniz. Çünkü hayatta verdiğiniz önceliklerle zaten dağcılığı  sürdürebilmek için başka bir seçeneğiniz yok.

Türkiye’de  anlayışlar çok yavaş değişiyor. Henüz 40 yaşında olup, hafta sonları 4-5 ip boyu  IV’lük rota çıkmak isteyen insanlara bir hizmet sunulmuyor ama yakında mutlaka  sunulacaktır. Yakınlarındaki dağlara gide gele, kendi eğitimini yavaş da olsa  sürekli sürdüren bir dağcı, daha ötedeki aşamaları yapabilecek formda  kalacaktır. İdeal koşullarda dağcılık yamaya inat edenler ise çok kısa sürede,  hatta kendilerinin bir şaşıracağı kadar kısa bir sürede, yerinden kalkamayan  şehir insanlarına dönüşeceklerdir. İnanın, yola birlikte çıktığım o kadar çok  dostum aynen böyle dağılıp gitti ki diyecektim, ama vazgeçerek, daha beterini  söyleyeyim; yazılarımdan, kitaplarımdan etkilenip, dağcılığa başladıklarını  anlatan o kadar çok genç dostumun yerinden kalkamaz hale geldiğini gördüm ki!.  Yaşamın uzun perspektifinde bu değişimler “an meselesi” gibi  oldular.

Hadi, Google  Earth’i açın, en yakınlardan başlayın. Artık devir Facebook devri, YTUDAK  listeleri devri. Oralarda size yol gösterecek birileri mutlaka vardır.  Projelerinizi yapmaya başlayın. Gidilemeyecek müthiş dağların yerine gideceğiniz  mütevazı dağları hayal edin, tırmanın.

Bilgi İçin:İmdat YILMAZ

0 532 202 47 50

Dağcılık

18.-19. yüzyılda Avrupalı (İngiliz ve Fransızlar başta olmak üzere) zenginlerin boş  zamanlarını değerlendirme ve hayatlarının rutinlerini yeni maceralarla süsleme arayışı  neticisinde bir spor sayılmaya başlanan dağcılık, 20.yüzyılın başında diğer ulusların  da ilgisini çekmeyi başarmıştır. Uluslararası bir spor haline gelmesi ise, 1931 yılında,  merkezi Cenevre’de olan Uluslararası Dağcılar Birliği (UIAA)’nin kurulmasıyla mümkün olmuştur. İzleyen yıllarda, belirli teknik ve emniyet yöntemlerinin geliştirilmesine paralel olarak kendine özgü disiplini ve ilkeleri olan bir spor haline dönüşen dağcılık, birçok doğa sporunun da önünü açmıştır.

Günümüzde en çok rağbet gören doğa sporlarından biri olsa da, bu spora eklenebilecek yeniliklerin azalması, yeni neslin yeni doğa sporlarına daha fazla ilgi duyması ya da bu tür sporlara yönelmesi nedeniyle, 20. yüzyılın başındaki popülaritesini kaybetmeye başlamıştır.

Türkiye’deyse dağcılık, üniversite klüpleri ve Türkiye Dağcılık Federasyonu (TDF) bünyesinde canlılığını korumaktadır.

uzun bir süredir Kıratlı Sitemize yazamadım.Ramazan Bayramı’nın birinci günü Uzungöl-Çaykara arasında  yol kenarındaki 7-8 metrelik isdinat duvarından düştüm ve sağ ayağım kırıldı.Çaykara 112 Acil sağlık personeli tarafından yapılan ilk müdahalenin akabinde ambulans ile Tıp Fakültesi Farabi Hastanesine getirildim.Fakültenin Acil servisinde kendime geldiğimde Muhtar Ahmet İNAN, Ali Ünver,Yavuz YAVUZ, biraderim İmdat YILMAZ ile Hasan ve Ahmet ağabeyimi gecenin o saatinde başucumda buldum.Çok acı çekmeme rağmen “keşke insanlar daha iyi şartlarda bir araya gelmeyi becerebilse” diye düşünmeden edemedim.

Hastanede Muhtar Ahmet İNAN ile Ali ÜNVER benimle sürekli ilgilendiler. Tesadüf bu ya ben Fakülte acilinde yatarken Ali ÜNVER’in oğlu Azem de omuzu çıktığı için fakülteye geldi. Acil Serviste aynı anda Kıratlı Köyü’nden iki hasta. Birinin omuzu çıkmış, birinin ayağı kırılmış.Güler misin, ağlar mısın? Velhasil çıkacak kan damarda durmuyor.

Ayağımdan ameliyat oldum,13 gün sonra 90 gün rapor ile taburcu oldum.Biraderim İmdat ile Memduh EROL sağolsunlar beni Çaykara’ya eve kadar getirip yerleştirdiler. İkibuçuk aydır evde yatıyorum, ayağımın üzerine henüz basmak nasip olmadı ama ağrım ve sızım yok, şimdilik koltuk değnekleri ile yürümeye çalışıyorum.

Sirttaki Hüsnü dayımın Hasan Çaykara’ya ziyaretime geldi.Yine amcaoğlu Mustafa KAZANCI’nın oğlu Recep KAZANCI bir arkadaşı ile sürpriz yapıp Çaykara’ya ziyaretime geldiler.Gelen gelemeyen herkesten Alah razı olsun, herkese teşekkür ediyorum.

Hacı Veysel abimizin vefatını Kıratlı Sitesinden öğrendim. Tüm Yavuz ailesinin ve Kıratlı Köyü halkının başı sağolsun. Belki rahatsızlığı nedeniyle beklenilen bir olaydı ama, yinede kendimi yıllar öncesine gidip, çocukluğumdaki Hacı Veysel’e olan hayranlığımı düşünmekten alıkoyamadım. Rahmetli Hacı Veysel BMC otobüs ile Özdil-Trabzon arası sefer yaparken çok hızlı araba sürdüğü için ben fındık çubuğundan “mayrul” (direksiyon) yapıp taşboğazında yol kenarlarında Hacı Veysel’i taklit ederdim.Rahmetli BMC ile yanımdan geçerken bana korna çalar halime gülerdi.O korna ile sanki dünyalar benim olurdu, sevincimden çoktan döneklerin başına hiç manevra yapmadan çıkmış olurdum. Hacı Veysel gerek kişiliği ile, gerek güleryüzüyle, gerekse çalışkanlığı ile Köyümüzde iz bırakacak ve yokluğu hissedilerek örnek alınabilecek ender insanlardan biridir.

Köyümüzden bir ekip Irak’a gurbete gitmiş. Gurbet; insanların rızıklarını aradığı,çoluk çocuğunun nafakasını çıkardığı, insanın evinden uzakta olduğu yerlerdir. Kimi yurt dışında kimi yurt içinde ama Kıratlı Köyünün çoğu gurbette. Şu dünya ne garip insan doğup büyüdüğü topraklarda çalışmak yerine, yadellere mahkum ediliyor. Bölgemiz sanki inadına,  istihdam sağlayacak sanayi yatırımlarından mahrum bırakılıyor, okulu biteren gençlerimiz gurbete mahkûm ediliyor. Bölgemizin tek geçim kaynağı fındık para etmeyince gurbet kaçınılmaz oluyor. Bölgemizden bütün yatırımlar “teğet” geçiyor, bunun sonucunda her yol gurbete çıkıyor. Bu ülkede 80 bin kişi ölmüş yakınlarının maaşını alırken hala vatandaşlarını gurbette süründürenlere bilmem ki ne demeli? Bütün gurbetçilerimizin hayırlısı ile gidip bol kazanç ile dönmelerini dilemekten başka da elimizden bir şey gelmiyor.

Bayramda yapılan futbol turnuvasında centilmenlik ödülü alan Kıratlı Futbol Takımını kutluyorum. Ne güzel, insan düşünüyorda bu yeni nesil bizlere ağız tadıyla bir kavga etmeyi unutturacak gibi! Oysa ben hatırlıyorumda, Özdil Ortaokulunun bahçesinde bayramlarda yapılan maçlarda ağabeylerimiz kan revan geri geri dönerler, bir sonraki bayrama kadar dargın dururlardı. O zamanlar centilmenliğin kupasıda yoktu, zaten centilmen olsaydık bizi köye sokmazlardı. Özdil takımında Cahit, Cesi ve Hilmi abi varsa mutlaka her köy ile kavga ederlerdi. Şimdi sular duruldu, kavgacı zihniyet elini ayağını yavaş yavaş çektikçe her şey bir güzel olmaya başladı. Bizler uyandıkça, eğitim seviyesi yüksek çocuklar yetiştirmeye başladıkça yavaş yavaş güzellikler ortaya çıkmaya başladı. Kavga etmeyen ama sus pus olmadan ezilmeyen nesillere çok ihtiyacımız var. Ama geçmişimizide unutmamalıyız. Hamburgeri yerken “ziliğdar”, kuruyemiş yerken “çatlangavut” unutulmamalı.

Sevgili dostlar, bu yıl Trabzonspor’ umuzda bir güzel. Kısıtlı kadrosuna rağmen bazen lider bazen ikinci sırada. Eğer ard niyetli hakem hataları devam etmez ve kirli eller liglere balans ayarı yapmaya kalkmazsa bu yıl yüzümüz gülecek gibi. Trabzospor’a gönül veren taraftarlarımız Bursaspor maçında yapılan haksızlıklara karşı İstanbul’da yürüdüler, Futbol Federasyon binasına siyah çelenk bıraktılar. Bu yıl birliktelik mükemmel. Trabzonspor şehrimizin markası. Şehrimizi temsil ediyor, hep birlikte sahip çıkmalıyız. Naklen yayınlarda bile göz göre göre puanımızı çalmaya cüret ediyorlarsa çok dikkatli olmalıyız. Bu işimizin ne kadar zor olduğunun göstergesidir. Bizler yıllardır şampiyonluk virajlarında oynanan oyunlardan bıktık usandık. Bu yıl bari bu oyunları bozalım. Haksız düdüklere “kutur” tıkayıp, mesajlarımızla medenice tepki gösterelim. Değerlerimize sahip çıkalım.

Gelde Gülme:

-ABD başkanı Bush’a 44 numara ayakkabı giyen Iraklı gazeteci ayakkabısını fırlatarak tepki göstermiş. Bu tepkiden sonra ülkemizde 44 numara ayakkabı satışları patlama yapmış. 44 numara ayakkabılar cephane olarak depolanmaya başlamış.

-Asgari Ücret Tespit Komisyonu Üyelerine ve Fındık Politikası ile üreticileri mağdur eden böyyüklerimize  duyurulur.

Kıratlı Köyümüzün bütün fertlerine sağlık ve huzur dolu nice yıllar diliyor,saygılar sunuyorum.

Hüseyin YILMAZ

Sirtaki Rizanun İsiyin